ومیگفتند فردا که بیاید هجرت یادها آغاز خواهد شد..

فردا و فردا و فرداها آمدند و شدند ورقهای دفتر خاطرات دیروز

سیاه از خطوط درهم یاد.......

میگفتند خاطرات ناخواسته قربانی مسلخ زمانند

 و مدفون قبرستان فراموشی

ولی اکنون دست خاطره نابودگر مفهوم زمان شده است......

ميرم كنار پنجره نفرين كنم ثانيه رو،

عابر بي خواب شب و تنهاترين  دربه د رو...   

.

.

.

اما ببين كي اومده بانوي ناز پنجره

با ديدنش نفرين من از ذهن گيجم مي پره...

مرداب تنها بود و من تنها تر

مرداب آرام بود و من هم در آرامش به او نظاره مي كردم

مرداب ساكت بود و من را نيز سكوت فرا گرفته بود

مرداب را دوست دارم

او بزرگ است  آرام است ولي غمگين و دل پر دردي دارد

حتي تكان هم نميخورد كه اگر تكان بخورد

و آرامشش به هم بخورد ديگر مرداب نيست

با همه اينها ناگهان از او بدم آمد و از او متنفر شدم

چون از بي تحركي بي تعصبي او را لجن فرا گرفته

  مرداب تنها  بود و من تنها تر.........

بازم به همه دوستان خوبم درود مي فرستم و اميدوارم كه حالتون خوب باشه

 اين دفعه فكر مي كنم كه ركورد آپ نكردن رو زدم

 آخه تو اين روزها خيلي كمتر اومدم شبكه

اينم يكي از دست نوشته هام هستش كه تو اين مدت نوشتم(  و باز هم توي  سفر ) و ايشالا كه با نظر دادن هاتون خوشحالم مي كنين 

باز هم دلم گرفته است

از بهانه گيري هاي وجود آزرده ام به تنگ آمده ام

دلم براي خودم تنگ شده است كاش خودم را گم نمي كردم

در جستوجوي خويشم و به دنبالش به هر كويي سفر خواهم كرد

انگار كه در غباري از هجوم سايه هاي سياه از من جدا شده است

خودم را مي خواهم......

تا دوباره همراه با او به پيكار با زمان وجدال با سرنوشت بروم

با خودم باشم ديگر در كوچه هاي تاريك زمان  گم نمي شوم  

با خودم ديگر اسير زندان افسانه هاي پوچ نخواهم شد

شايد با خودم بتوانم شهر رويا هاي سهراب را پيدا كنم

با خودم شايد بتوانم از دره هاي شبانه شاملو به سلامت عبور كنم

شايد بتوانم با خويش   پوچي ذهن صادق

 يا نااميدي وجود فروغ را ناديده بگيرم

ولي افسوس.....

 افسوس كه او را سالها پيش درجاده هاي دور بيگانگي گم كرده ام

انگار براي پيدا كردنش دوباره بايد سري به جاده هاي سياه بزنم

دلم براي خودم تنگ شده است

 خودم را جستجو ميكنم

كاش هنوز باشد

كاش بيابمش........

 تقدیر پاییزی....

 تقدير ما از همان اول پاييزي رقم خورده است;

انگارهميشه بايد همسفر برگ پاييزي در حال رفتن و جدايي باشم

 مثل روزگار پاييزي نبايد به روزگار سبز خود عادت كنم.

 مثل هوايش بايد هميشه گرفته و مه آلود باشم

 وهمانند آسمانش هميشه ابري و در حال باريدن.

 مثل برگهايش بايد هميشه از سيلي باد زمانه صورتي سرخ  و زرد داشته باشم

 و همراه نغمه غمناك بادش در حال خواندن آواز جدایی از درخت دل سپردن ها.

 و مانند درخت پاييز هميشه در انتظار،  در انتظار مهر سكوت برف زمستان و طوفان هاي  سخت زمستاني. 

  شايد هم در انتظار بهاري زود گذر.

 هميشه در سفر هميشه در انتظار هميشه مانند درختان عريانش مات مانده در غم فراق و جدا شدن و

 شرمگين از اينكه حتي با اينكه درخت هستند سايه اي ندارند براي رهگذران غريبي كه بر او تكيه مي دهند.

آري درخت پاييز حتي سايه اي ندارد تا تقديم عابران كوچه تنهايي كند

  فقط و فقط وجودش را دارد كه آن را تقديم مي كند تا عابران خسته و تنها با خنجر دل خويش نقش هايي را بر وجودش حكاكي كنند تا به يادگار بماند       و مي روند........

پادشاه فصل ها را دوست دارم چون شبه بودن من است........

درود به دوستان هميشگي

براي اين آپ هم قصد دارم يكي از دست نوشتهاي خودم رو بزارم

اين نوشته رو تو قطار وقتي داشتم از دانشگاه به سمت خونه برميگشتم نوشتم آخه هم كوپه اي هام يا پير بودن يا بازاري  و حسابي حوصلم سر رفته بود منم گفتم  بهترين كار الان اينه كه يكم با موبايلم درد دل كنم اونم(موبايلم) برام مي خوند منم تايپ مي كردم  نمي دونم خوب يا بد ولي نوشتم ديگه   شما نظر بدين كه چطور بود.

امشب براي اولين بار از در سفر بودن خسته شده ام و دوست دارم كه زود تر به مقصدم برسم.

دليلش را نمي دانم ; شايد از خستگي گذشته باشد   شايد از سنگيني كوله بارم باشد كه خودم آن را پر از

قلوه سنگهاي ﻣﺴﺋوليت كرده ام. شايد هم در نبرد با زمان توانم را از دست داده باشم و شايد هم شوق ديدار در وجودم مرده است. نمي دانم شايد سفر ديگر برايم معناي گذشته اش را نداشته باشد.

شايد همسفران گذشته ام كه يا در راه مانده اند يا رفيق نيمه راه شده اند دليل خستگيم باشند.آنها ديگر همراه و همسفر من نيستند و من در اين راه خطرناك مدتها است تنها سفر مي كنم

نمي دانم شايد اين جاده يكنواخت و تكراري هيجان در سفر بودن را از من گرفته است.

خسته ام ولي از ايستادن هم تنفر دارم و يكنواخت بودن روحم را آزار مي دهد. و روزمرگي بلاي جان من است.

كاش شوق در سفر بودن در من باز گردد

كاش مي شد سفري ديگر را آغاز كرد, سفري جدا از اين راه تكراري سفري نو در

جاده اي  رو به طلوعي ديگر.

من مي توانم باز هم مسافر جاده هاي غريب باشم هر چند تنها هرچند در راهي پر خطر و ناهموار

مي توانم دوباره به نبرد با زمان و به جدال با سرنوشت بروم

آري مي توانم هرچند تنها......

من اميد دارم كه دوباره مي توانم دوباره يك مسافر باشم.

و اين دفعه باز هم با بهترين دوست و همسفر هميشگيم يعني تنهايي ادامه خواهم داد.

روز 29 بهمن روز سپندار مذگان روز عشق شاد باد

اين دفعه به تلافي آپ گذشتم كه خيلي دير شد زود تر موعد مقرر آپ كردم چون مي ترسيدم بازم ديرم بشه.

سال گذشته يه مطلب جالب درمورد روز والنتاين توي نت به چشمم خورد كه خيلي ازش خوشم اومد .

و به هركسي مي رسيدم مي گفتم. بهتر خودتون بخونين فكر كنم شما هم بدتون نمياد. يكم زياد ولي خيلي جالبه:

اين روزها مردم برگزاري جشن ها و مناسبت هاي خارجي را نشانه تجدد، تمدن و تفاخر مي دانند.
سفره هفت سين نمي چينند، اما در آراستن درخت كريسمس اهتمام مي ورزند!
جشن شب يلدا كه به بهانه بلند شدن روز، براي شكرگزاري از بركات و نعمات خداوندي برگزار مي شده است را نمي شناسند، اما همراه و همزمان با بيگانگان روز شكرگزاري برپا مي كنند!
همه چيز را در مورد Valentine و فلسفه نامگذاريش مي دانند، اما حتي اسم "سپندار مذگان" به گوششان نخورده است.
چند سالي ست حوالي25 بهمن ماه (14 فوريه) كه مي شود هياهو و هيجان را در خيابان ها مي بينيم. مغازه هاي اجناس كادوئي لوكس و فانتزي غلغله مي شود. همه جا اسم Valentine به گوش مي خورد. از هر بچه مدرسه اي كه در مورد والنتاين سوال كني مي داند كه "در قرن سوم ميلادي كه مطابق مي شود با اوايل امپراطوري ساساني در ايران، در روم باستان فرمانروايي بوده است بنام كلوديوس دوم. كلوديوس عقايد عجيبي داشته است از جمله اينكه سربازي خوب خواهد جنگيد كه مجرد باشد. از اين رو ازدواج را براي سربازان امپراطوري روم قدغن مي كند.كلوديوس به قدري بي رحم وفرمانش به اندازه اي قاطع بود كه هيچ كس جرات كمك به ازدواج سربازان را نداشت.اما كشيشي به نام والنتيوس(والنتاين)،مخفيانه عقد سربازان رومي را با دختران محبوبشان جاري مي كرد.كلوديوس دوم از اين جريان خبردار مي شود و دستور مي دهد كه والنتاين را به زندان بيندازند. والنتاين در زندان عاشق دختر زندانبان مي شود .سرانجام كشيش به جرم جاري كردن عقد عشاق،با قلبي عاشق اعدام مي شود...بنابراين او را به عنوان فدايي وشهيد راه عشق مي دانند و از آن زمان نهاد و سمبلي مي شود براي عشق!"
اما كمتر كسي است كه بداند در ايران باستان، نه چون روميان از سه قرن پس از ميلاد، كه از بيست قرن پيش از ميلاد، روزي موسوم به روز عشق بوده است!
جالب است بدانيد كه اين روز در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادف است با 29 بهمن، يعني تنها 3 روز پس از والنتاين فرنگي! اين روز "سپندار مذگان" يا "اسفندار مذگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه در ايران باستان هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. بعنوان مثال روز اول "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، انديشه) كه نخستين صفت خداوند است، روز سوم ارديبهشت يعني "بهترين راستي و پاكي" كه باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهريور يعني "شاهي و فرمانروايي آرماني" كه خاص خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندار مذ لقب ملي زمين است. يعني گستراننده، مقدس، فروتن. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق مي پنداشتند. در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي مي شده است كه در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب مي دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمين روز هر ماه مهر نام داشت و كه در ماه مهر، "مهرگان" لقب مي گرفت. همين طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ يا اسفندار مذ نام داشت كه در ماه دوازدهم سال كه آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشني با همين عنوان مي گرفتند.
سپندار مذگان جشن زمين و گرامي داشت عشق است كه هر دو در كنار هم معنا پيدا مي كردند. در اين روز زنان به شوهران خود با محبت هديه مي دادند. مردان نيز زنان و دختران را بر تخت شاهي نشانده، به آنها هديه داده و از آنها اطاعت مي كردند.

ملت ايران از جمله ملت هايي است كه زندگي اش با جشن و شادماني پيوند فراواني داشته است، به مناسبت هاي گوناگون جشن مي گرفتند و با سرور و شادماني روزگار مي گذرانده اند. اين جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگي، خلق و خوي، فلسفه حيات و كلا جهان بيني ايرانيان باستان است. از آنجايي كه ما با فرهنگ باستاني خود ناآشناييم شكوه و زيبايي اين فرهنگ با ما بيگانه شده است.
"اطلاع داشتن از فرهنگ هاي ساير ملل" و "مرعوب شدن در برابر آن فرهنگ ها" دو مقوله كاملا جداست.با مرعوب شدن در برابر فرهنگ و آداب و رسوم ديگران، بي اينكه ريشه در خاك، در فرهنگ و تاريخ ما داشته باشد، اگر هم به جايي برسيم، جايي ست كه ديگران پيش از ما رسيده اند و جا خوش كرده اند!
براي اينكه ملتي در تفكر عقيم شود، بايد هويت فرهنگي تاريخي را از او گرفت. فرهنگ مهم ترين عامل در حيات، رشد، بالندگي يا نابودي ملت ها است. هويت هر ملتي در تاريخ آن ملت نهاده شده است. اقوامي كه در تاريخ از جايگاه شامخي برخوردارند، كساني هستند كه توانسته اند به شيوه مؤثرتري خود، فرهنگ و اسطوره هاي باستاني خود را معرفي كنند و حيات خود را تا ارتفاع يك افسانه بالا برند. آنچه براي معاصرين و آيندگان حائز اهميت است، عدد افراد يك ملت و تعداد سربازاني كه در جنگ كشته شده اند نيست؛ بلكه ارزشي است كه آن ملت در زرادخانه فرهنگي بشريت دارد.

شايد هنوز دير نشده باشد كه روز عشق را از 26 بهمن (Valentine) به 29 بهمن (سپندار مذگان ايرانيان باستان) منتقل كنيم.

درود